ای دوست

ای دوست ، ای حریمِ شکسته!

امروز سرد و ساکت و ابری ست.

از تابشِ زننده ی خورشید

بر فرقِ لحظه ها خبری نیست.

امشب

هوا

هوای من و توست.

از قارقارِ دور کلاغان

تا خاطراتِ رفته به پاییز

پیوندِ روزهای من و توست.

ای دوست، ای دریچه ی بسته!

وقتی کنار پنجره ای باز

دل داده ای به مستیِ باران

من را کمی به یاد بیاور.

این رمزِ بی صدای من و توست.

ای دوست ، ای امید گسسته!

در قلبِ کوچه های همین شهر

جایی که گُم شده ست برایم،

جایی که دور نیست ولی هست،

قلبت هنوز می زند آرام؟

او را همیشه نگه دار.

آن قلب، آشنای من و توست.

                                               نغمه رضایی

نمی توانمت

دیگر قرار ماندنم

نمانده است

دیگر کنارت را تاب ندارم

دیگر حرکت نرم انگشتانت بر پوست تنم

نوازش نیست

دیگر نگاه نم ناک تو بر اندیشه ام

نافذ نیست

بر قلب غمگینم

کارگر نیست

دیگر نمی توانمت !

                                           «آناهیتا رضائی»

حیف

سهم من ازتو شايد همان ستاره اي بود

كه چون نگاهم كردي به زمين افتاد

دلم مي خواست باران ستاره برمن بباري!

پنداشتي شايد: حيف است حيف است

ستاره ها زير پا بمانند...

یادگار

نامه یی در جیبم

و گُلی

     در مشتم

                 پنهان است

غصّه ای دارم

                با نی لبکی

سرکوهی گر نیست

ته چاهی بدهید

تا برای دل خود بنوازم

عشق

       جایش،

                 تنگ است.

 *********************************

پیشم گلی است مانده به جای از بهار تو

این سرخ خوی کرده به عطر کنار تو

کنده مرا ز خاک و به افلاک می برد

بوی بهشت می وزد از یادگار تو

سیب سرخ

مثل سیب سرخ قصه ها

عشق را

از میان

             دو نیمه  

                      می کنیم

نیمه یی از آن برای تو

نیمه ی دگر برای من

بعد ...

نیمه ها هم از میان، دوپاره می شوند

پاره یی از آن برای روح

       پاره ی دگر

                برای تن

*******************************

یاد تو می وزد ولی، بی خبرم زجای تو

کز همه سوی می رسد، نکهت آشنای تو

غنچه طرففزون کند، جامه ز تن برون کند

سر بکشد نسیم اگر، جرعه ای از هوای تو

« عمر منی» به مختصر، چون که ز من نبود اثر

زنده نمی شدم اگر، از دم جان فزای تو

گرچه تو دوری از برم، همره خویش می برم

شب همه شب به بسترم، یاد تو را به جای تو

با تو به اوج می رسد، معنی دوست داشتن

سوی کمال می رود، عشق به اقتفای تو

عشق اگر نمی درد، پرده ی حایل از خرد

عقل چگونه می برد، پی به لطیفه های تو؟

خواجه که وام می دهد، لطف تمام می دهد

حسن ختام می دهد، شعر مرا برای تو:

 « خاک درت بهشت من ، مهر رُخت سرشت من

عشق تو سرنوشت من ، راحت من  رضای تو»

 

وقتی تو نیستی

       نه هست های ما

 چونان که بایدند ...

    نه باید ها ...

             هر روز بی تو

                                 روز مباداست !  

************************************

واژه ی عاشق که جز در قصه ها ، جایی نداشت

در وجود ما ، به عینیت رسیده ست این زمان

کوکبی که روزگاری، در شب مجنون دمید

در کبود آسمان ما دمیده ست این زمان

خون جوشانی که روزی بیستون را رنگ زد

گشته سیل و در رگان ما ، دویده ست این زمان

 ***********************************

عشق گاهی اوج را ، تا خاک پایین می کشد

عشق گاهی خاک را ، تا اوج بالا می برد

من کی ام؟ ای عشق! آهویی که شیرش می درد؟

یا نه تیهویی که سوی قاف ، عنقا می برد

قطره ی بارنده که ش، توفنده دریا می خورد؟

ذرّه ی چرخنده که ش ، خورشید رخشا می برد؟

  ************************************

کاشکی می شد بدانم ، تا کجاها می برد

این نسیمی کز نفس های تو ، ما را می برد

کاشکی می شد بدانم جاری عشقت مرا،

می کشاند سوی برکه ، یا به دریا می برد

 

ديدار

ديدنت گرچه شادي آميز است

ولي از غصّه لبريز است

در من اين حالت دوگانه ز تو

التقاط بهار و پاييز است

شادي ديدنت نديده دلم،

با غم رفتنت گلاويز است

هرچه زيباتر است آمدنت

رفتنت بيش تر غم انگيز است

***********************

بين من و ديدار تو راهي است كه دور است

ديدار تو دور است و دل من چه صبور است

كي مي رسد از جانب تو مژده ي ديدار

آن قاصد خورشيد كه پيغامش نور است

كي پرده به سويي رود و بانگ برآيد

بر من كه هلا مژده! كه هنگام حضور است

اي خانه مرا با تو به اندازه آفاق!

آفاق مرا با تو به اندازه ي گور است

اقبال مرا، سرمه ي ديدار تو خوش باد

بر ديده ي بي نور كه بي روي تو كور است

غم دوری

در هجوم انديشه ي تو

فرياد خاطرات در ذهنم مي پيچيد

صورتي خيس بر جاي!

نفسي تازه مي كنم

غم دوريت اگر بگذارد!

كجاست تا تهي دست هاي مرا پر مي كند؟

دست هاي من چه دل تنگ اند.

دست هاي ديوانه ي من

دست هاي خدايي تو را مي جويند.

لمس دست هاي تو كافي ست

تا شاهين ترازوي مرا

ميزان كند

من به دست هاي تو ايمان دارم.

موج تو اقليم مرا گرفت

در كف توست رشته ي دگرگوني

سر بر شاخه ي خاك نهادن

آرامش ابدي

جز اين است آغوش تو؟

ديگر چه مي توانم گفت؟

اگر چه مي توانم گفت

وقتي

نگاه تو بر آستان درم ميخكوب مي كند

و لبانت مهر سكوتي ست كه بر دهانم مي نهي

وقتي دست هايت كليد بهشت است

كه بر درگاه

زمان را مثله مي كند

ديگر چه مي توانم گفت

جز نفسي كه بازدم نفس توست؟

حـس قشنـگ

زندگـي

- چشمهايم

از امتداد سبز خيابان

                   پنجره اي ساخت

من از اين پنجره سبز خدا را ديدم

                   و از او پرسيدم:

                            زندكي چيست خدا؟

                            و جوابي نشنيدم از او!

- در همين حال

   شاعري پاسخ داد:

       زندگي چيزي نيست

              زندگي فاصله اي بين ازل تا ابد است

زندگي مفهومي است

                                 كه من و تو بايد

                                          برويم و سر يك كوه بلند

                                 بسپاريم به دست نفسي

                                                             نامش مرگ ...

*********************************

حرف و برف

- چه لحظه هاي قشنگي است

                وقتي تو از كنار تنهايي من عبور مي كني

راستي در آن هنگام

        هيچ با خود مي گويي

              چرا عاشقم خاموش است؟!

               و چرا چشمهايش بسته؟!

آيا مي داني

من حرفهايم را در غياب تو مي گويم

                                          با خيال تو

زيرا وقتي تو مي آيي

     حرف، حرفي براي گفتن ندارد!

                       گويي تمام حرفهايم مثل برف آب مي شوند

                                 و همراه با تو از چشمهايم جاري

آري لحظه هاي غريبي است

لحظه اي كه اشك و شعر و عشق و من و تو يكي مي شويم

                                 و پلكهاي من تنها حريم ميان ماست

اينجاست كه ترنم موزون بي واژه اي بر شاخسار دلم پا مي گيرد

زمزمه اي كه نه من مي شنوم و نه تو

همهمه اي كه نه من مي شناسمش و نه تو

راستي مي داني

من حتي نمي دانم تو كيستي

             زيرا تو وقتي مي آيي

                       كه چشم هاي من بسته است

اما بدان

 تو در خيال من يك حسي

    يك حس قشنگ

                       كه سبزتر از تمام سبزيهاست

                       و وسيعتر از تمام درياها

                                 و عجيبتر از تمام رؤياها ...

- شايد تو خورشيدي

كه اينگونه حرفهايم

          در مقابل تو آب مي شوند ...

غم ثانيه ها

 - لحظاتي است كه در ساعت ما عقربه ها مي جنگند

همه شان در پي فردا

همه شان در پي تابيدن يك فصل دگر مي گردند

ودر اين بين

            فقط ثانيه ها غمگينند

دلشان برگذر همسفر مبهم خويش

                                          فصل زيباي  پس از گلريزان

                                                          مي سوزد

- آي ثانيه ها

          دل من نيز پر از ابهام است

                             پس چرا آينه هاي اينجا

                                      خويش را در اتش ابهام دل من

                                                          نمي سوزانند

آخر اين شهر كجاست

                   كه پر از آينه ي رنگين است؟

واي بر ما كه در اينج

                   دل هر آينه هم سنگين است!

- آي آدمها

من در اين لحظه كه پائيز

جاي آن فصل سفر كرده نشست

                             و دل ثانيه ها را وا كرد

همچو هر فصل دگر باز دعايم اين است:

- بارالهي

          همه لحظات مرا همچو سحر كن

                                       به دلم شوق سفر كن

                                      به سركوچه ي ما نيز گذر كن

                                                           اي خوب نظر كن ...